Door duisternis in coma gevangen,
lichamelijk en geestelijk totaal ontwricht.
Talloze machines, pompen en slangen,
mezelf totaal ten gronde gericht.
Longontsteking en hartstilstand,
leven en dood, tand om tand.
Engelengelaat zonder gezicht,
tunnelblik op het licht gericht.
Intensieve strijd, erop of eronder,
vechtend voor mijn hart, knokkend voor m'n leven.
Hoop gevestigd op een medisch wonder
dat mij het leven weer terug kan geven.
Gebeden worden tenslotte gehoord,
nieuwe krachtbronnen aangeboord.
Verdwaasde blik, ogen half open,
langzaam maar zeker de tunnel uitgekropen.
Patrick van Schaijk
Mijn bijna dood ervaring
Dit is een ervaring die ik nooit vergeten ben, al praat ik er niet zoveel over. De mensen die dit ook hebben ervaren zullen het wel met mij eens zijn, dat dit iets is wat je niet aan de grote klok hangt.
Het was een zondagmorgen en mooi weer, gewoon een normale dag. Ik had wel een zware buikgriep en was die week al verschillende keren naar het ziekenhuis geweest, omdat ik mijn lichaam niet vertrouwde. Er was iets aan de hand , wat weet ik niet maar ik voelde me heel raar. De bel ging, mijn ouders kwamen even gezellig langs om mij een beetje op te vrolijken. We hebben gezellig een javaanse maaltijdsoep op, ze bleven nog even en na een kwartiertje gingen ze naar huis. Moe van alles ging ik even liggen. Daar begon de mooiste reis die ik ooit gemaakt heb naar een andere dimensie. Wat ik niet wist, was dat ik een acute coma aanval had, blind was en ondertussen ook nog epileptie aanvallen erbij kreeg. Het was zelfs zo erg dat ik met de ambulancenaar het ziekenhuis moest. Ondertussen werd ik gereanimeerd. Dit heb ik allemaal niet bewust meegemaakt.
Ik wandelde in de bossen, hoewel mijn voeten de grond niet raakten, en praatte met alle dieren die in het bos woonden. Hier was mijn thuis, ik voelde mij gelukkig, gezond en het was er vredig. De stilte, de dieren, de natuur adembenemend. Ik kan niet uitleggen hoe mooi het daar was. Ik moest verder de dieren verlaten. Aan de rand van het bos bleef ik staan, er lag een bootje op een groot meer. Ik wilde in het bootje stappen om van het water te genieten, maar aan de overkant stond mijn oma en nog meer bekende inmiddels al overleden mensen. De drang om zo snel mogelijk bij hun te zijn was heel groot, maar ze riepen tegen mij dat ik terug moest gaan, omdat het mijn tijd niet was. Op de een of andere manier, wat ik ook deed, kon ik het bootje maar niet in komen hoe graag ik dat ook wilde. Opeens zag ik felle lampen schijnen in mijn ogen, het waren de lampen van het ziekenhuis, de dokter die riep; “ ze wordt wakker”. Gedesorïenteerd werd ik wakker (bleek 5 dagen later) maar had nog steeds dat rustige gevoel bij me.
Sindsdien is mijn leven drastisch verandert in alle opzichten. Mensen zijn vaak bang om dood te gaan, ze beseffen meestal niet dat het fijn is om te weten dat er dierbaren op je wachten om je op vangen na je dood. De mensen die een BDE (bijna dood ervaring) hebben meegemaakt en het wel na kunnen vertellen worden meestal niet geloofd. Daarom wil ik mijn ervaring op dit gebied met anderen delen, zodat ze weten dat ze niet de enige zijn . Door deze ervaring hoop ik met mijn verhaal de mensen lichamelijk en geestelijke steun te geven.